The title for this work is drawn from a well-known Afrikaans lyric describing a small house standing firmly on a rock beside the sea, offering safety within while storms howl outside. The paper relief is built through many hand-cut forms that lift gently from the surface. As light moves across the work, the cuts seem to open, revealing glimpses of a subtle blue that hint at calm depths within. The work asks for slow looking, allowing the eye to move without a fixed path and to settle where it needs to.
With attribution to F.A. Fagan, who wrote this beautiful poem, Laurinda Hofmeyr for the music, and Laurika Rauch, whose voice has etched this into collective memory.
Die titel van die werk is afkomstig van die meer as welbekende “Huisie by die see”, wat ’n huisie beskryf waarin dit veilig is te midde van storms buite. Vele vorms in die handgesnyde papier lig weg van die oppervlak. Soos die lig oor die werk beweeg, lyk dit asof die vorms oopmaak en ’n sagte blou laat deurskyn wat subtiel verwys na kalm dieptes. Die werk vra van die kyker om stadig te kyk en die blik te laat beweeg sonder om ’n spesifieke roete te volg, en om die blik te laat stilstaan waar dit wil.
Met erkenning aan F.A. Fagan vir die pragtige gedig, Laurinda Hofmeyr vir die toonsetting, en Laurika Rauch, wie se stem “Huisie by die see” in ons geheue verewig het.
